Wij zijn Menno en Danny en we wonen sinds 1998 samen. We kochten dit domein, een webcam en toonden ons dagelijks leven. Toen het te gewoon werd om een webcam te hebben zijn we ermee gestopt. Nu plaatsen we zo nu een dan een berichtje of wat foto's op deze site voor de mensen die het leuk vinden om ons te volgen.
We are Menno and Danny and we have been living together since 1998. We bought a webcam and shared our lives on the net. Back then it was special, but we quit when it became mainstream. Now and then we post a story or some pictures here in Dutch or English for those interested.
Heerlijk weer iets waar we op kunnen stemmen. Na de talentenjachten, de musical audities en danswedstrijden kunnen we nu ook ons populairste zangvogeltje kiezen. Het is toch geweldig. En natuurlijk wint ook hier niet het vogeltje dat het mooiste zingt, maar het vogeltje dat iedereen het beste kent 
En nu maar afwachten welke rip-off SBS6 hier nu weer op verzint 
We hadden besloten om met de bus naar Guadelajara te gaan, de tweede stad van Mexico. Niemand weet geloof ik hoeveel mensen er nou echt wonen want het verschilt van 4 tot 12 miljoen wat de mensen zeggen. Het is in elk geval ontzettend groot.
Eergisteren zijn we met een lokale bus (voor 5,5 peso) naar het grote busstation bij het vliegveld van Puerto Vallarta gegaan. We wisten dat we er net na de Corona fabriek uit moesten, maar we hadden niet verwacht dat het zo enorm groot zou zijn!
Na een beetje rondlopen en zoeken hebben we toch de balies gevonden en toen hebben we onze tickets geboekt voor 290 peso voor een enkele reis per persooon. Het zou een soort eerste klas bus zijn, primera plus heet de maatschappij, maar voor dat geld vijf en een half uur in een bus zitten… wat kan je verwachten?? Zeker als je weet hoe slecht onderhouden en gammel de lokale bussen zijn.
Toen we echt moesten vertrekken hebben we maar een taxi genomen naar het busstation omdat de lokale bus toch wat onbetrouwbaar is en je nooit zeker weet hoe lang je onderweg bent. De taxi kostte eerst 140 peso, maar we hebben het naar 110 gebracht. 30 peso bespaard, dat is toch alweer €1,50.
Bij de bus bleek dat we voor onze 290 peso ook nog een croissantje met ham en kaas kregen (en later bleek dat er ook jalapeños op zaten), een sultana achtig koekje en een blikje fanta. We hadden genummerde plaatsen, en we bleken helemaal achterin te zitten. De stoelen waren groot en lekker zacht. We konden bijna helemaal plat liggen en hadden een soort steuntje voor onze benen. Echt geweldig ruim allemaal. We hebben zelfs twee films onderweg gezien, in het spaans maar gelukkig wel met spaanse ondertitels. Lezen is een stuk makkelijker dan luisteren.
Toen we op de terminal in Guedelajara waren aangekomen hebben we een taxi naar ons hotel genomen. We zijn voor 5 peso opgelicht ten opzichte van de vaste prijs die je bij een kiosk krijgt, maar die waren helaas dicht toen we een kaartje wilden kopen. Nouja, 5 peso… dat is 25 cent ofzo…
Alles is hier al in de kerst stemming, met echte kerstbomen overal lichtjes en versiering… heel erg raar bij deze temperaturen.
HASTA PRONTO!
Morgen gaan we lekker naar Puerto Vallarta in Mexico. Kunnen niet wachten. Vandaag koffers inpakken (en een beetje strijken!) en dan vliegen we morgenochtend om 10:00 naar Houston. Na paar uurtjes wachten vliegen we door naar Puerto Vallarta.
Hebben er erg veel zin in. We zijn ook in Puerto Vallarta geweest tijdens onze huwelijksreis (alweer bijna 7 jaar geleden). Zijn dus erg benieuwd hoe het er nu uitziet en hoe warm de zon weer aan zal voelen.
We houden jullie op de hoogte!
Hasta luego!
Vorige week zijn wij door de mensen van Gaybar “Lef” gevraagd om mee te dansen op de wagen bij de Dance Parade in mijn Rotterdam. Zonder lang over na te denken, zeiden mijn man en ik enthousiast “ja”. We moesten dit nog wel afstemmen. Duitse vrienden van ons zouden uit Frankfurt overkomen en wisten niet zeker of de mensen van gaybar LEF (aan het schouwburgseplein trouwens) en de 2 Duitse vrienden dit wel zo’n geslaagd idee zouden vinden.
Iedereen was enthousiast en we gingen op zoek naar een passend outfit. Enige info dat we meekregen was: zwart, roze, goud, zwemkleding en schuim. Nu hebben we wel eens eerder een schuimfeest meegemaakt, maar nog nooit op een vrachtwagen. Maar goed, homo als we zijn, op zoek dus naar leuke passende kleding waarmee je alle kanten op kunt. Je moet toch rekening houden met hoe je eruit ziet, de temperatuur en wat nat mag worden in het schuim. Want hoe hoog kan dit nu komen op een vrachtwagen?
Vorig jaar waren er wat incidenten geweest met teveel alcohol en drugs. Op de één of andere manier kunnen mensen zich niet inhouden tijdens zulke feesten. Waardoor ik nu moest nadenken hoe ik in godsnaam om 12:00 uur (verzamelmoment voordat de parade begint) in de juiste stemming kon komen. Want ja, wees eerlijk, wie gaat er nu normaal gesproken om 12:00 uur dansen op dance/trance muziek.
Allemaal dilemma’s waar ik tot donderdag meteen over na zat te denken. Tot donderdag inderdaad. Dat was het moment dat ik bij de mannen van LEF langs ging en ik merkte dat er nogal wat ophef was. Ophef? Waarover? Was er dan geen muziek? Gaan we andere kleding gebruiken? Toch niet die Mexicaanse griep? Ik had echt geen idee. Tot iemand mij vertelde dat het de eerste keer zou zijn dat er een truck mee zou rijden met homo’s.
De volgende dag zat ik de krant te lezen en zag ik een klein artikel over de extra beveiliging voor de gaytruck van de danceparade, omdat men bang was voor rare reacties vanuit het publiek. Daarnaast was de wagen als tweede geplaatst om te voorkomen dat mensen niet te dronken (lees te agressief) zouden zijn als de truck voorbij zou rijden. Ik kon het gewoon niet geloven! In mijn Rotterdam zou het niet mogelijk zijn om met een truck te rijden en te laten zien aan de mensen op welke muziek ik nu eens lekker uit mijn dak kan gaan.
Inmiddels had ik mijn Duitse vrienden opgehaald van het vliegveld en zij waren erg benieuwd naar de Dance Parade. Ik vertelde heel trots dat het ons gelukt was om ze mee te krijgen op de truck. Want laten we eerlijk zijn, hoeveel mensen kunnen nu zeggen dat ze op een truck van de Dance Parade hebben gestaan. Zonder ook maar in te gaan op al die verhalen over de eerste gaytruck.
Op de dag van de optocht hebben we een ontbijtje genomen en een glas prosecco, zodat we de dag in stijl konden beginnen. In de stad aangekomen vonden we al snel de vrachtwagen en hielpen we mee met het verder versieren van de auto. De posters op de vrachtwagen waren iets aangepast om niet te shockerend te zijn naar anderen. Toch stonden overal mensen om ons te fotograferen en te filmen. En ik keek om me heen en zag niets anders dan een paar jongens in normale kleding die een vrachtwagen aan het versieren waren.
Na het aantrekken van de zwemkleding en de start reden we voorzichtig vooruit. Ik zag naast de wagen tien agenten meelopen. Iets dat toch overbodig leek, maar na nog geen 400 meter liep een man langs de wagen, stak zijn middelvinger naar ons op en riep vervolgens dat wij Amsterdamse kankerhomo’s waren. Ik moest er in eerste instantie om lachen. Zo simpel, zo dom en zo onnodig om zo te schelden. En was dan ook een beetje verbaasd toen de man meteen werd aangehouden door agenten in burger. Toen realiseerde ik me pas wat er allemaal in het hoofd van iemand kan omgaan en hoe kwetsbaar je eigenlijk bent op zo´n vrachtwagen.
Na het verlaten van het terrein waar de vrachtwagens werden voorbereid, kwam de muziek nog beter op gang, werd het schuim iets hoger (tot aan de knieën) en voelde ik me iets beter. Ik merkte dat de camera van SBS6 ons leuk aan het registeren was en had het lekker naar mijn zin. Mensen kijken naar je en je kijkt terug. Je danst en je zweept de andere mensen (buiten de truck) op om vooral ook mee te dansen om de muziek. En je ziet die chemie werken.
Ineens hoorde ik door de beat van het nummer een zwaar geluid. Het bleek een grote groep te zijn, die heel hard “homo’s” begonnen te schreeuwen. Ik zag de groep op ons afkomen en ik schoof een beetje naar het midden van de vrachtwagen. Steeds harder en harder riepen ze en er werd heel fanatiek en negatief gekeken. Vijftig man… honderd man… ik wist het niet meer. Ik hoorde ze alleen maar in koor schreeuwen. Ik keek mijn Duitse vrienden aan en haalde mijn schouders op. Ik snapte het niet. En zij al helemaal niet. Dit is toch het oh zo vrije Nederland. Het land waar je niet gediscrimineerd mag worden (op welke grond dan ook). Het land waar je als homo jezelf kan zijn en waar je zelfs kan trouwen met de persoon met wie je wil trouwen. Ik kon het niet uitleggen.
Ik realiseerde me op dat moment wel dat ik daar niet meer alleen voor mijn plezier stond te dansen, maar dat er nog steeds een taboe heerst op het feit dat homo´s ook van feesten houden. En dan biedt zijn parade wel de plek om te laten zien dat het feesten gewoon leuk is voor iedereen ongeacht je geslacht, ras of sexuele voorkeur. Ik ben daarom ook blij dat de jongens van gaybar LEF het lef hebben gehad om dit te organiseren.
Gelukkig gebeurde er verder geen ongelukken en bleef het beperkt tot middelvingers, een enkel bierblikje dat werd gegooid en afkeurende blikken van mensen. Maar grotendeels waren de meeste mensen toch enthousiast en dansten leuk mee op onze muziek en doken ze in het schuim dat van de vrachtwagen afviel.
Ik hoop alleen wel dat er snel een moment komt dat er geen extra aandacht meer wordt besteedt aan homo´s die meedoen in een parade. Dat het normaal is dat homo´s meedoen / lopen / dansen met de parade en dat mensen achter de vrachtwagen durven te lopen en genieten van de muziek. Dan hebben we het moment bereikt dat het wellicht niet meer nodig is om een aparte gaytruck te hebben.
Die ene vrouw die foto’s van de parade maakte vanuit haar huis en demonstratief haar hoofd omdraaide en meteen haar raam sloot verbleekte toch in het enthousiasme dat we ontvingen van mensen die vanuit een bejaardentehuis een duim omhoog staken en achter de geraniums en rollators gezellig meedansten. Die paar bezoekers van LEF (die het lef hadden om daar te staan en niet op de laatste moment afzegden), onze Duitse vrienden, mijn man en ik dansten en zwaaiden terug naar die oudere mensen. Het leek wel alsof die oudere mensen het wel begrepen en misschien nog wel beter…
Tot meer begrip, volgend jaar nog maar een keer!
op het terras krijg je weleens ineens een drankje van de allerlekkerste barman van de Lef…
