Wij zijn Menno en Danny en we wonen sinds 1998 samen. We kochten dit domein, een webcam en toonden ons dagelijks leven. Toen het te gewoon werd om een webcam te hebben zijn we ermee gestopt. Nu plaatsen we zo nu een dan een berichtje of wat foto's op deze site voor de mensen die het leuk vinden om ons te volgen.
We are Menno and Danny and we have been living together since 1998. We bought a webcam and shared our lives on the net. Back then it was special, but we quit when it became mainstream. Now and then we post a story or some pictures here in Dutch or English for those interested.
Gisteren onderweg van Liberia naar Manuel Antonio zijn we op de InterAmericana aangehouden. We reden met andere auto’s mee en alleen wij werden eruit gepikt. We hadden te hard gereden.
In mijn beste Spaans nog geprobeerd te vragen hoe het dan zit met al die andere mensen die ook te hard voorbij reden, maar die waren meer ervaren…
Hier gelden qua snelheid ook aparte regels. Meestal mag je hier 80 (soms ook 90) op de ‘snelweg’. Maar wanneer je een berg oprijdt dan is de snelheid maximum 60.
We kregen een bon en konden direct afrekenen (rara, waar dat geld blijft!) of we konden meegaan naar een stadje om daar bij een bank het geld over te maken. We hebben maar afgerekend, maar weer een wijze les wijzer. Volgende keer gewoon snelheid aanhouden, ook al word je door iedereen aan alle kanten ingehaald.
Dus mochten jullie nog een goed doel willen steunen??? Ik sms jullie graag mijn bankrekeningnummer hoor
Ach?!
Op vrijdag besloten we te gaan raften. Wij daarheen. We werden met een busje naar de plek gebracht.
Onderweg werden er nog een paar andere touristen opgepikt.
De stemming zat er al gelijk goed in. Belgen, Amerikanen, een Canadese, een Mexicaanse en wij.
Eenmaal aangekomen kregen we allerlei instructies, dingen die we moesten doen en vooral die we niet moesten doen. Het ging allemaal zo snel dat ik dacht dat allemaal nooit te kunnen onthouden. Als dat maar goed gaat!!
Toen was het zover dat we het water op gingen.
En wat bleek?
Het ging allemaal vanzelf. De eerste golf water kregen Menno en ik van voren. We waren gelijk doorweekt.
Het was echt lachen. Binnen 5 tellen was iedereen doorweekt. Wij zaten in een bootje met 5 touristen en een begeleider. Op momenten was het water echt wild en moest je flink peddelen om niet om te slaan of ergens tegen aan te botsen. Op een gegeven moment gingen we met een behoorlijke vaart tegen een rots en hup, ik werd gelijk gelanceerd. Ik hing nog met één been binnenboord en de rest hing in het water. Gelukkig werd ik gelijk naar binnen gehesen. Het was geweldig om te doen en het water was toch niet echt koud.
Toen we zo’n beetje aan het einde waren mocht één persoon voor op de rand van de boot zitten. Menno was de eerst.
Dan krijg je pas echt golven over je heen. Ik was de tweede en ook ik werd niet gespaard door de enorme golven.
Binnen 2 uur was het hele gebeuren weer voorbij en echt iedereen was enthousiast. Misschien gaan we het nog wel een keer!!!!
Wat ik nog vergeet te zeggen is dat als we weer een gevaarlijk stukje hadden gedaan we de peddels omhoog deden en de kreet Pura Vida riepen, wat zoveel wil zeggen als het goede leven. En dat is het hier….
Gisteren hebben we besloten om eens wat anders te doen dan we eigenlijk gepland hadden. Menno had namelijk de lonely Planet uitgeplozen in het gebied rond Rincon de la Vieja (Liberia) en zag toen dat op andere plaatsen ook geisers aanwezig waren. Dit keer bij de niet actieve vulkaan Miravalles. Hier zetten ze de stoom (die nog steeds door de vulkaan wordt geproduceerd) om naar electriciteit. We hebben bij een resort Thermo Mania aangeklopt en gekeken of ze daar plek hadden. Het is namelijk nu weekend hier en de lokale bevolking gaat massaal naar deze vulkaan omdat deze minder toeristisch is. Maar gelukkig hadden ze voor ons nog kamers. Eindelijk kon Frank weer eens slapen, zonder naar ons gesnurk te luisteren. Dachten we… Want van binnen zien de cabinas er heel stevig uit (veel dik hout), eenmaal binnen blijkt dat ieder woord van de buurman of vrouw te volgen is.
Menno bladerde nog even door in de Lonely Planet en ontdekten dat we heel dicht in de buurt zaten van één van de mooiste watervallen van Costa Rica. Nu zeggen gidsen wel vaker dat iets helemaal geweldig is, dus eerst zien dan geloven. Nou, de waterval Llanos de Cortes is zeker de moeite waard. Je moet wel een goede auto hebben met 4WD (four wheel drive) en een klim naar beneden maken, maar dan zie je ook wel wat. Er waren maar een paar mensen aanwezig, maar wat een enorm ding is die waterval. Ik (Danny) durfde er niet naar toe te zwemmen, want het maakt zoveel kabaal. Menno en Frank waren een stuk dapperder en zijn zelfs achter de waterval geklommen. Door de hoogte en de hoeveelheid water is het onmogelijk om jezelf lekker te ‘douchen’ onder de waterval.
‘s avonds hebben we heerlijk gegeten en gezwommen bij Thermo Mania. Eigenlijk allemaal te kitsch voor woorden, maar de volgende dag zouden we het goed maken met een tour om die geisers nu eindelijk te zien en gelijk een beauty treatment eraan vast te plakken.
Nu, de volgende dag dus… Regent het zo hard dat een tour niet te doen is. Maar die beautyochtend hebben we er wel ingehouden. Daarnaast heeft Montezuma revenge ook toegeslagen, dus we proberen nu maar zo snel mogelijk naar ons apartement te gaan in Manuel Antonio. Dat is namelijk zo’n 4 uur rijden. Nu maar hopen dat we dat gaan redden, met die wraak in onze rugzak.
Hasta luego amigos
En oh ja, Frank schrijft nog een stukje over het raften! Dat was ZO geweldig echt niet normaal! Zoals ze hier dus zeggen… Pura Vida!
