dutchguys.com

Filmpje van aapjes bij ons hotel in Manuel Antonio, Costa Rica.
http://www.youtube.com/v/eX7_56f0vZ8

Wilden jullie even laten zien hoe leuk we hier zitten (in Manuel Antonio). Lekker zonnig en oppassen met de aapjes.

Op vrijdag besloten we te gaan raften. Wij daarheen. We werden met een busje naar de plek gebracht.

Onderweg werden er nog een paar andere touristen opgepikt.

De stemming zat er al gelijk goed in. Belgen, Amerikanen, een Canadese, een Mexicaanse en wij.

Eenmaal aangekomen kregen we allerlei instructies, dingen die we moesten doen en vooral die we niet moesten doen. Het ging allemaal zo snel dat ik dacht dat allemaal nooit te kunnen onthouden. Als dat maar goed gaat!!

Toen was het zover dat we het water op gingen.

En wat bleek?

Het ging allemaal vanzelf. De eerste golf water kregen Menno en ik van voren. We waren gelijk doorweekt.

Het was echt lachen. Binnen 5 tellen was iedereen doorweekt. Wij zaten in een bootje met 5 touristen en een begeleider. Op momenten was het water echt wild en moest je flink peddelen om niet om te slaan of ergens tegen aan te botsen. Op een gegeven moment gingen we met een behoorlijke vaart tegen een rots en hup, ik werd gelijk gelanceerd. Ik hing nog met één been binnenboord en de rest hing in het water. Gelukkig werd ik gelijk naar binnen gehesen. Het was geweldig om te doen en het water was toch niet echt koud.

Toen we zo’n beetje aan het einde waren mocht één persoon voor op de rand van de boot zitten. Menno was de eerst.

Dan krijg je pas echt golven over je heen. Ik was de tweede en ook ik werd niet gespaard door de enorme golven.

Binnen 2 uur was het hele gebeuren weer voorbij en echt iedereen was enthousiast. Misschien gaan we het nog wel een keer!!!!

Wat ik nog vergeet te zeggen is dat als we weer een gevaarlijk stukje hadden gedaan we de peddels omhoog deden en de kreet Pura Vida riepen, wat zoveel wil zeggen als het goede leven. En dat is het hier….

Pura Vida!

Gisteren hebben we besloten om eens wat anders te doen dan we eigenlijk gepland hadden. Menno had namelijk de lonely Planet uitgeplozen in het gebied rond Rincon de la Vieja (Liberia) en zag toen dat op andere plaatsen ook geisers aanwezig waren. Dit keer bij de niet actieve vulkaan Miravalles. Hier zetten ze de stoom (die nog steeds door de vulkaan wordt geproduceerd) om naar electriciteit. We hebben bij een resort Thermo Mania aangeklopt en gekeken of ze daar plek hadden. Het is namelijk nu weekend hier en de lokale bevolking gaat massaal naar deze vulkaan omdat deze minder toeristisch is. Maar gelukkig hadden ze voor ons nog kamers. Eindelijk kon Frank weer eens slapen, zonder naar ons gesnurk te luisteren. Dachten we… Want van binnen zien de cabinas er heel stevig uit (veel dik hout), eenmaal binnen blijkt dat ieder woord van de buurman of vrouw te volgen is.

Menno bladerde nog even door in de Lonely Planet en ontdekten dat we heel dicht in de buurt zaten van één van de mooiste watervallen van Costa Rica. Nu zeggen gidsen wel vaker dat iets helemaal geweldig is, dus eerst zien dan geloven. Nou, de waterval Llanos de Cortes is zeker de moeite waard. Je moet wel een goede auto hebben met 4WD (four wheel drive) en een klim naar beneden maken, maar dan zie je ook wel wat. Er waren maar een paar mensen aanwezig, maar wat een enorm ding is die waterval. Ik (Danny) durfde er niet naar toe te zwemmen, want het maakt zoveel kabaal. Menno en Frank waren een stuk dapperder en zijn zelfs achter de waterval geklommen. Door de hoogte en de hoeveelheid water is het onmogelijk om jezelf lekker te ‘douchen’ onder de waterval.

‘s avonds hebben we heerlijk gegeten en gezwommen bij Thermo Mania. Eigenlijk allemaal te kitsch voor woorden, maar de volgende dag zouden we het goed maken met een tour om die geisers nu eindelijk te zien en gelijk een beauty treatment eraan vast te plakken.

Nu, de volgende dag dus… Regent het zo hard dat een tour niet te doen is. Maar die beautyochtend hebben we er wel ingehouden. Daarnaast heeft Montezuma revenge ook toegeslagen, dus we proberen nu maar zo snel mogelijk naar ons apartement te gaan in Manuel Antonio. Dat is namelijk zo’n 4 uur rijden. Nu maar hopen dat we dat gaan redden, met die wraak in onze rugzak.

Hasta luego amigos

En oh ja, Frank schrijft nog een stukje over het raften! Dat was ZO geweldig echt niet normaal! Zoals ze hier dus zeggen… Pura Vida!

Gisteren zijn we voor het donker werd nog even gaan kijken in de EcologicalZoo van El Castillo. We kwamen binnen en zagen nog net dat de verzorger een vogeltje voerde aan een slang. Het vogeltje had zich net doodgevlogen tegen het raam en was dus nog vers. Slangen schijnen namelijk alleen warme (levende of net dode) dieren te eten.Hij vertelde ons dat hij ons zo zou rondleiden en liep weg. Wat wel apart was dat het deurtje van de terrarium (van de net gevoerde slang) nog steeds open stond. Gelukkig had deze slang het te druk met het openen van zijn kaak (zodat hij de het vogeltje in zijn geheel naar binnen kan schuiven), dat hij niet door had dat het deurtje open was. Een raar gezicht, maar wel apart. Zeker ook omdat het HEEL lang duurde voordat de verzorger terug kwam.

Uiteindelijk blijkt het hier normaal te zijn dat de verzorger de dieren uit zijn kooitjes haalt om je ze te laten voelen en te ervaren. Je begrijpt dat we heel trots waren toen een slang durfde vast te houden. Een heel apart gevoel, omdat een slang eigenlijk een beetje aanvoelt als zacht leer. Uiteindelijk hebben we een aantal kleine slangetjes in onze handen gekregen.Toen we een etage lager kwamen hadden ze ook die bekende lichtgroene kikkertjes met die rode ogen. Alleen zijn die dus alleen mooi als ze ook echt wakker zijn. Hij pakte er eentje uit het terrarium, maakte hem voorzichtig wakker en zette het op Menno zijn hand. Wat een mooie beestjes zijn dat. Ze bewegen zo sierlijk en zijn zo mooi.

Omdat het al tegen de avond was, kon hij ons niet laten kennis maken met de tarantula’s. Ik baalde natuurlijk ontzettend, maar begreep heel goed dat die beestjes (als ze snacht agressiever worden) lekker in hun bakjes moesten blijven.